De wereld ligt onder mij. Ik vlieg boven een wolkentapijt, waar soms gaten in vallen. Ik zie flarden van ijsmassa’s en daarna de bergketens van de Rocky Mountains. Ik nader de Gouden Staat, op weg naar het paradijs waar ik wil landen.
Vanuit mijn cockpit zie ik dat dit paradijs in lichterlaaie staat, ik zie helse branden, door stormen opgejaagd.
Ik weet dat mensen en dieren nu massaal vluchten voor het dreigende inferno.
Steeds gruwelijker worden de natuurbranden in het welvarende Californië. De mensen worden bang. Velen verliezen wat ze in hun leven hebben opgebouwd. Hun president ziet hen niet staan.
Is het nog te beheersen of wordt het een wereldramp?
Ik vlieg naar de stad waar de engelen huilen.
« Cockpitjes
Landen met turbulentie »
« Cockpitjes Landen met turbulentie »
Mensen, Natuur
De engelen
Waarderen en delen
Waardeer je dit stukje van José van Rosmalen of juist niet? Geef hieronder een 
en/of deel het met anderen!
- Waardeer je dit stukje? Geef een hartje!
soortgelijke stukjes
7 reacties
Reageren
« Cockpitjes Landen met turbulentie »
Welkom, gast!
- Log in of registreer om toegang te krijgen tot alle functies (zie hier voor meer informatie).
Hoe lang kunnen en mogen wij, mensen, God en de natuur hiervoor de blaam geven?
Als het mij is toegestaan, huil ik met de engelen mee.
@Jose, mooie helicopterview.
Dank @Cora; @Levja, het is nu al een ernstige ramp, ik zou daar geen opperwezen verantwoordelijk voor willen stellen.
Über den Wolken, muß die Freiheit wohl grenzenlos sein … José Mey.
@José: Helemaal met je eens dat het een verschrikkelijke ramp is. Angstaanjagend voor mens en dier.
Aangrijpend stukje, helaas de werkelijkheid.
Mooi geschreven, José.
dank ook @Nel, het is de realiteit en voor mij tevens een beeld, hoe de mensen in het rijke Californie nu lijden onder natuurramp die mede door menselijk handelen is veroorzaakt, alsof de natuur grenzen stelt aan de hoogmoed van de mens