Ze vraagt hem herhaaldelijk niet meer te schrijven. ‘Dan vergeet die jongen wie ik ben’ – dat zou nu juist het beste zijn. ‘En die jongen kan er niets aan doen,’ zegt hij dan alsof het haar schuld is. ‘Ik heb het allemaal voor jullie gedaan.’
‘Mama, een ansichtkaart van papa. Lees voor!’
Ze leest haar ingestudeerde verhaaltje voor met altijd aan het eind dat papa nog een tijdje voor zijn werk in Amerika moet blijven, maar dat hij veel aan hem denkt. De teleurgestelde ogen van een kind dat nog niets weet, gaan dwars door haar ziel. De ontmaskering zal zich tegen haar keren, van beide kanten.
Te jong voor de waarheid, maar wanneer is hij te oud voor leugens?


@Han. Mooi stukje.
@Ewald. Bedankt.
Krijg de indruk dat papa in de bajes zit en binnenkort kan de jongen natuurlijk lezen en ziet hij dat de kaart niet uit Amerika komt.
@José. ‘Papa is in Amerika’ is inderdaad een ouderwetse uitspraak als vader in de bajes zat. Dank voor je gewaardeerde reacties.