Een klein gezelschap gaat langzaam voort.
‘Kinderen?’
‘Nee.’
‘Meneer Janssen?’
‘Nee, drie jaar geleden overleden.’
‘Meneer en mevrouw Gracía da Costa?’
‘Niet te achterhalen. Adres klopt niet en telefoonnummer telt geen tien cijfers.’
Links en rechts van het pad lijken de bomen hun takken in eerbied voor ons neer te buigen.
‘Laatste werkgever?’
‘Failliet gegaan. Tien jaar geleden al.’
Het ruisen van de wind en het knerpen van het grind onder onze voetstappen is het enige dat te horen is. En de wielen natuurlijk, die hun sporen trekken als een uiterste poging om een vorm van herinnering vast te leggen in de aarde.
‘In eenzaamheid gestorven. Alleen wij zullen weer op de gastenlijst staan.’
‘Rust zacht,’ wensen wij hem toe.
Mysterieus.
Mooi van toon en sfeer, Hadeke.
(Typo: gelden > geleden)
Dank Nele en Nel. Typo aangepast.