Muitende katten, pluizende bloemen, grasmachines, motorzagen. Buren die werken als de leeuwen. De eerste stuifmeelpollen hartstochtelijk beniesd, opgerocheld en uitgehoest.
Aan de dichtgeklapte longen van de wereldkampioen gedacht. Wat ijswater met je doet is hetzelfde als een enthousiast gazon in bloei. Nachtenlang piepen. Geloven in beterschap. Smeken tot iemand of iets.
Voor de zoveelste keer hopen dat je een keer een stel kieuwen krijgt. Zoals guppy Frieda met de bultrug. Taaie tante. Heimwee naar de tijd toen Bob, Fred en Rosie rondjes met haar meezwommen in de kom.
Dromen van een wereld groter dan een visbokaal. Dagen tellen, plaatsen tellen. Vrezen en hopen dat er iemand zal sterven en bellen. Ademen en wachten op een onderhoud dat misschien nooit komt.
« De heer Vreeswijk houdt niet van Moederdag
Op Moederdag is het altijd slecht weer »
« De heer Vreeswijk houdt niet van Moederdag Op Moederdag is het altijd slecht weer »
Column, Cultuur, Fictie, Mensen
Longtransplant-kandidaat
Waarderen en delen
Waardeer je dit stukje van N.D.D. of juist niet? Geef hieronder een 
en/of deel het met anderen!
- Waardeer je dit stukje? Geef een hartje!
soortgelijke stukjes
5 reacties
Reageren
« De heer Vreeswijk houdt niet van Moederdag Op Moederdag is het altijd slecht weer »
Welkom, gast!
- Log in of registreer om toegang te krijgen tot alle functies (zie hier voor meer informatie).
Goed geschreven,Nele.
@Rudy: dankjewel. ? (Er staan wel twee of drie stijlvauten in, maar die laat ik maar staan. Om een beetje tegendraads te doen. ????)
mooi staccato @NeleDeDeyne
@Nele. Het piept en kraakt, maar wat een mooi geschreven stukje!
tussen hoop en vrees, goed geschreven