Als ik met tassen vol boodschappen naar de parkeerplaats loop, zie ik een groepje mensen. Dat is toch waar mijn auto staat? Ik kan het niet goed zien, omdat er een busje van ‘Karels Groenonderhoud’ dwars voor staat.
Een stevige kerel zwaait met een hark, terwijl hij roept: ‘Ik sla nu die ruit in, anders gaat ie dood!’
Mijn maag schiet in mijn keel terwijl ik naar de auto ren. Luuk! Heb ik hem vanmorgen niet naar de crèche gebracht?
Ik kijk in het lege kinderstoeltje. Jawel, ik heb Luuk gewoon weggebracht.
De man grijpt vanaf de passagiersstoel de plant die ik eerder gekocht heb. Razend wijst hij naar mij. ‘U bent het niet waard om een plant te bezitten!’
@Inge. Wat een plot. Geweldig!
Dank je Ewald 🙂
@Inge: get, ik dacht even met je mee, dat je je kind vergeten zou zijn…. Ik heb er indertijd wel eens over gedroomd, dat ik niet meer wist waar ik ze had achtergelaten. Brr, dan toch liever een plant laten verdorren!
@Inge: humor!
Sorry Lisette! 😉 Het viel gelukkig mee.
@Cora dank je!
??? De nachtmerrie van iedere moeder…
Inge: hart met een grote grijns erin! Dit is nog een humor.
Dank Nele & Berdien! 🙂
gelukkig is het fictie!