Ik zag het. Iedereen zag het. Niemand kon er iets aan doen. Ze verdwenen met de rook om hun hoofd. Meer dan twintig mensen die ik heb gekend verlieten ons op die manier.
West-Vlaanderen is het walhalla van de suïcide. Gemiddeld vijf zelfdodingen per week. Bijna dagelijkse kost en het blijft taboe. Daar kan geen boek wat aan veranderen. Maar we vrezen de tranen niet. Daar lachen we mee. We zwijgen omdat we het geschreeuw niet willen horen. Vooral van zij die het altijd beter weten tot het moment dat het in eigen kring voorvalt.
Ik noem je naam niet. Omdat er niemand aan mag komen. Ik heb je losgelaten. En je bent vrij en tegelijk altijd dicht bij mij.
@Nele: ach, wat mooi en gevoelig. Sterkte!
@Lisette: lief, dank je. Maar dit stukje is niet bedoeld om een soort van condoleance-register te beginnen. Toen ik het stukje publiceerde had ik aangegeven dat ik alleen reacties over de vorm wou krijgen, en de eerste keer stond het erbij. En nu zie ik dat het verdwenen is. Ik slaag er niet meer in om de reactie-voorkeuren te wijzigen. Ik twijfel zelf voornamelijk over de vijfde zin. Die loopt niet zo goed, suggesties hiervoor zijn zeer welkom.
Goed stukje Nele. Gevoelvol en afwijzend tegelijk en dat vind ik best sterk. Bij de zin Vooral zij die het altijd beter weten… dacht ik: is het niet Vooral hen die het … Maar misschien is dat een verschilletje tussen de taalgebieden. In elk geval wel een hartje voor jou.
@Mechtilde: dank je. (Hen/hun is echt wel een taaldingetje met verschillen uit de taalgebieden.)