‘Moet je kijken: er komt rook uit de schoorsteen, zal ze al in de oven liggen?’
‘Hè, bah, doe niet zo luguber.’
‘Als ze wind mee heeft, is ze eerder thuis dan wij.’
‘Hou nou op! Het was wel je tante.’
‘Dat is ook het enige. Familie… alleen op begrafenissen zie je elkaar. En soms op een bruiloft. Als je al wordt uitgenodigd krijg je een kaart met als cadeautip een envelopje; hoe durf je!’
‘Ik heb honger.’
‘Ik ook, die cake kreeg ik niet door mijn strot. Daar is een viswinkel. Bestel jij even?’
‘Twee broodjes haring. En doet u ook maar twee lekkerbekjes.’
‘In het vet gebakken of vers uit de oven, mevrouw?’
‘Nee, niet uit de oven!’
Haha, Han. Soms kan iets gevoelig liggen.
Als ik bij de laatste zin in schaterlachen uitbarst, hoef ik niet meer na te denken over: wel of niet leuk vinden, of wel of geen hartje. Top! Bedankt en hartje vanzelfsprekend.
@Ewald en Peter. Hartelijk dank weer!
Hoi Han, inderdaad; schaterlachen! <3
@Ton. Heel leuk dat je het leuk vindt! Bedankt.
@Han: kijk, dit is weer een hele (H)an-dere kant van jouw schrijfsels, leuk!
@Lisette. Je reactie is ook heel leuk. Dank je.
Daar kun je een boek mee vullen, wat mensen tegen elkaar zeggen na een begrafenis of crematie. Dit is alweer zo’n leuke. Geschaterd bij die twee laatste zinnen. Een hartje natuurlijk.
@Mechtilde. Heerlijk als iemand lacht. Wederom mijn dank!