Ik gebruik meer poeder dan anders, maar mijn doorwaakte nacht blijft zichtbaar. Elke dag dat ik denk dat de pijn van het gemis niet erger kan worden word ik extra op de proef gesteld. Ik moet van mezelf opstaan, naar buiten, eten zoeken, maar ik wil alleen maar rouwen, de hele dag onder dikke dekens blijven. De warmte van de zon op mijn blote armen voelt als een wrede aanraking. Het herinnert me aan de fluisterzachte strelingen van de adem die tussen je lippen doorkwam. Alles zou ik doen om die adem weer te voelen. ’s Nachts adem ik ons weer samen. Terug zoals we waren, in gelukkiger tijden. Mijn tranen trekken zwarte sporen in de poeder op mijn huid.
« Kalfje
Slikken »
« Kalfje Slikken »
Liefde
ademnood
Waarderen en delen
Waardeer je dit stukje van nyceway of juist niet? Geef hieronder een 
en/of deel het met anderen!
- Waardeer je dit stukje? Geef een hartje!
soortgelijke stukjes
3 reacties
Reageren
« Kalfje Slikken »
Welkom, gast!
- Log in of registreer om toegang te krijgen tot alle functies (zie hier voor meer informatie).
@niceway, mooi zoals je het verdriet zichtbaar maakt in de sporen in de poeder. Alleen even ‘wordt ik’ aanpassen.
@Nyceway_1. Mag ik wat kritische noten leveren? Wrede aanrakingen, fluisterzachte strelingen, grillige sporen. Net iets te veel van het goede naar mijn smaak. Het verdriet dat je beschrijft, wordt er in feite door gesmoord.
En in de tweede zin ‘wordt ik’ … Klinkt heel Rotterdams.
Hoi Nynke, prachtig verwoord verdriet! Mooie zin vind ik; ‘’s Nachts adem ik ons weer samen.’ <3