Samen hadden ze gelezen over de venters in het oude Amsterdam, de stad van zijn overgrootvader. Gefascineerd had hij gekeken naar de plaatjes van de zware handkarren en hoe opa voordeed hoe die mannen hun waren aanprezen. Met de paprika’s uit mijn groentela oefende hij door het huis. “Ik heb mooie grote paprika’s, mooie rooie paprika’s!” Het Amsterdamse accent, de lange uithalen en de snik die hij erin gooide … alsof hij nooit anders gedaan had. We prezen onze kleine acteur uitbundig.
“Ik word later venter,” besloot hij, “de beste venter die er is.”
Toen was hij vijf. Inmiddels woont hij in Amsterdam en is acteren zijn passie. Vanmiddag nam hij een prijs in ontvangst voor zijn rol als Maurits Perlemoer.
« Autobiografie
Wilde paprika »
« Autobiografie Wilde paprika »
Communicatie
Móóie, róóie
Waarderen en delen
Waardeer je dit stukje van Mechtilde of juist niet? Geef hieronder een 
en/of deel het met anderen!
- Waardeer je dit stukje? Geef een hartje!
soortgelijke stukjes
10 reacties
Reageren
« Autobiografie Wilde paprika »
Welkom, gast!
- Log in of registreer om toegang te krijgen tot alle functies (zie hier voor meer informatie).
@Mechtilde. Goed geschreven stukje, Mechtilde. Uit mij jeugd ken ik de straatventers nog, maar ze zijn uit het straatbeeld verdwenen.
Mooi verhaal en fijn beeldend geschreven, Mechtilde. Ik las het met plezier.
Mooi beeld Mechtilde.
Heerlijk, die nostalgie en jeugdherinneringen! Leest lekker en natuurlijk weg, Mechtilde!
Heerlijk verhaal, Mechtilde.
Sappig verteld.
@Ewald. Dankjewel voor je compliment. Ik kende de venters uit de verhalen van mijn vader, die kon er zo mooi over vertellen. @Inge, Marceline, Ton, Nel. Dankjewel! Dit geeft moed.
@Mechtilde. Mooi en beeldend geschreven.
@Mechilde. Mooi! Ik zie het voor me.
Dankjewel Han en Arjan voor jullie fijne complimenten
@ Mechtilde: Wat die acteurs allemaal niet uitkramen! Mooi zo’n levensgeschiedenisje