Met een nauwelijks hoorbare zucht ontkurkt hij de fles die ze heeft klaargezet. De emoties gieren door zijn hoofd en maken zijn keel kurkdroog. Zelfs als hij iets zou willen zeggen, zijn stem is weg, als een vis die naar adem hapt.
En de woorden die hij zorgvuldig ingestudeerd heeft, wat blijft er van over? Niets. Zelfs de ellende die hij in de gevangenis zag, verbleekt als hij haar in de ogen kijkt. Hij wil haar naam vragen, maar de woorden stokken in zijn keel. Alles is weemoed, denkt hij.
Maar ze kijkt naar hem, ze leest zijn gedachten en reikt hem de hand: ‘Ik ben Eva.’ Een seconde staat de wereld stil, dan ontploft het geluk in zijn hoofd.
Mooi en ontroerend tegelijk
Contact intens beschreven Benny.