‘Iedere scène moest wel tien keer over. Ik bedoel dan de close-ups van mij. Het was gewoon griezelig, dat voel je als vrouw aan.
Voor de volgende rol moest ik auditie doen, net als ieder ander. Ik wilde per se carrière maken. Zo kwam het dat… Nou ja…
Mijn auto stond in de garage en hij bood mij een lift naar huis aan. Telkens als hij schakelde raakte hij op geraffineerde wijze mijn knie aan. “Regisseren is mijn jongensdroom, net zoals acteren jouw droom is,” zei hij. Ik kon niet tegen zijn dominantie op. Ik was jong en ja, ik dacht aan mijn carrière. Maar dat wil niet zeggen dat…
“Je hoeft geen auditie te doen. Ik heb de regie.”’


Hallo Weinstein.
Ik vind het interessant wat je met de aanhalingstekens doet. Het ziet er goed uit. Zelf zou ik de enkele aanhalingstekens aan de start en het eind van het verhaal weglaten omdat de ik-vorm genoeg zegt.
@Stella. Van aanhalingstekens plaatsen heb ik zowat een studie gemaakt. Omdat ik expliciet wil laten blijken dat er een vrouw aan het woord is in de vorm van een monoloog, heb ik aanhalingstekens geplaatst. Maar zonder, daar is ook wat voor te zeggen. Dank je wel!
Zullen we ooit zo wijs worden dat we hiermee om kunnen gaan?