Een tussendoortje zonder thema. Een themaloos stukje met woorden zorgvuldig verkozen. Nu nog even in de goede volgorde zetten. En zodra dat is gebeurd. Vasttapen. Voor de eeuwigheid. Opdat ze nooit meer loslaten. Niet met bisonkit maar met ductape. Dat werkt het best. Secondenlijm zou ook nog gaan. Hoewel? Dat is dan weer zo definitief.
Een schrijver moet toch aan het einde nog wat kunnen wisselen. Gouden voor broze woorden. Als de schrijver tenminste zijn tanden in de tekst durft te zetten. Tandeloze stukken zijn er al genoeg. Van die megapillen geschreven in serie. Streekverhalen over ouderwetse streken. Ik zou mijn initialen er nog niet eens op durven plakken. Laat staan mijn achternaam eraan verbinden. Loslaten die woorden en zinnen.
@Mien. Er valt altijd wat te veranderen.
Als je ten deel of ten prooi valt aan de tand des tijds zeer zeker.
Mooi en eens! Ook al bezondig ik me regelmatig aan veel te veel woorden.