‘Ach man, je kent me toch.’
‘Je moet je legitimeren. Dat zijn nu eenmaal de regels.’
‘Ik had gewoon last van een “Tom Dumoulinnetje”.’
‘Wildplassen mag nu eenmaal niet.’
‘Ik heb niet geplast; ik zei toch al: “Een Tom Dumoulinnetje.”
Hoeveel jaar peddel ik niet heen en weer om de post te bezorgen. Geen roze of gele trui, maar een verschoten oranje jack. Ik word niet geridderd. Sterker nog, ik raak mijn baantje kwijt aan een flexwerker.
Buikkrampen krijg ik ervan. En jij, dienstklopper, maakt het alleen maar erger.’
‘Nu moet je uitkijken, anders krijg je een tweede bekeuring.’
‘O, dan kan een derde er ook nog wel bij. Alsjeblieft, mijn “legitimatie”.’
‘Wat doe je nou…? Gadverdamme, ik ben zeiknat!’
« Naar Kaupang (Hisse 11)
Het verloren lijk(6) »
« Naar Kaupang (Hisse 11) Het verloren lijk(6) »
Column, Communicatie, Fictie, Maatschappij, Mensen
“Tom Dumoulinnetje”
Waarderen en delen
Waardeer je dit stukje van Han Maas of juist niet? Geef hieronder een 
en/of deel het met anderen!
- Waardeer je dit stukje? Geef een hartje!
soortgelijke stukjes
7 reacties
Reageren
« Naar Kaupang (Hisse 11) Het verloren lijk(6) »
Welkom, gast!
- Log in of registreer om toegang te krijgen tot alle functies (zie hier voor meer informatie).
Poep tussen de pedalen. Zo ongeveer het smerigste dat er bestaat. Ja, nog erger dan poep in je haar. Daarom hebben de meeste postbodes nog steeds een pet op.
@Han, begrijpelijke frustratie❤️
@Mien, @ Nancy B. Dank jullie wel!
Hoi Han, prachtig hoe de frustratie wordt verwoord en het ‘gezag’ wordt neergezet! En de titel en het verweer van de postbezorger, bijzonder! <3
Haha… Dat heb je nou van al dat gezeik. Kostelijk!
@Ton, @ Irma. Dank voor jullie leuke reactie.
Gevonden. Gat in de markt. Verwerk een afvoer in de fiets. Via een gat in het zadel. Hol frame, onderaan open laten. Zadel en zadelstang zijn sowieso al warm. Vaste substantie glijdt er dan zo doorheen. Opgelost dat probleem. Doe mij maar een Mienmachine.