Schrijf mee!
« »

Column, Communicatie, Fictie, Maatschappij, Mensen

“Tom Dumoulinnetje”

7 juni 2017 | 120w | Han Maas | 4 |

‘Ach man, je kent me toch.’
‘Je moet je legitimeren. Dat zijn nu eenmaal de regels.’
‘Ik had gewoon last van een “Tom Dumoulinnetje”.’
‘Wildplassen mag nu eenmaal niet.’
‘Ik heb niet geplast; ik zei toch al: “Een Tom Dumoulinnetje.”
Hoeveel jaar peddel ik niet heen en weer om de post te bezorgen. Geen roze of gele trui, maar een verschoten oranje jack. Ik word niet geridderd. Sterker nog, ik raak mijn baantje kwijt aan een flexwerker.
Buikkrampen krijg ik ervan. En jij, dienstklopper, maakt het alleen maar erger.’
‘Nu moet je uitkijken, anders krijg je een tweede bekeuring.’
‘O, dan kan een derde er ook nog wel bij. Alsjeblieft, mijn “legitimatie”.’
‘Wat doe je nou…? Gadverdamme, ik ben zeiknat!’

Waarderen en delen

Waardeer je dit stukje van Han Maas of juist niet? Geef hieronder een en/of deel het met anderen!

soortgelijke stukjes

7 reacties

Reageren

120
Wees geen muurbloem, laat je mening achter!
Houd het netjes. Je hebt 120 woorden. Huisregels.

Heb je dit stukje ook al gewaardeerd?

Geen zin om de volgende som op te lossen? Log dan in! * De CAPTCHA-code is verlopen, probeer opnieuw.


« »