Het derde rad aan de wagen zijn en dan nog wel in een bootje.
‘Die puistjes gaan later wel over.’ ‘Het gaat om je innerlijk, Pieter’ – hoe vaak moest ie dat nog aanhoren.
‘Steek die peddels wat dieper in het water, Pieter, je spettert. Straks roeien wij wel even.’
Dat straks komt maar niet en later nooit. Hij had thuis kunnen blijven, maar wat dan, thuis zitten kniezen?
Hij zegt niets, kijkt naar zijn vrienden voor in het bootje en ziet ze met hun meisjes zoenen. Heerlijk klef. Gek dat ie dat kan denken terwijl hij niet eens weet hoe meisjes smaken. Lekker eten zonder het geproefd te hebben. Waarom zij wel en ik niet?
‘Pieter, alsjeblieft, doe het niet…!’
Hoi Han, wat een bijzonder verhaal.
Wat een zielePieter, ik heb met hem te doen. Wel kijken hoe zijn vrienden meisjes zoenen, maar zelf niet meedoen. Sneu!
Wat het erger maakt; ik geef jou een hartje voor dit verhaal, maar Pieter niet. hij krijgt er maar puistjes van… <3
Maar wat me intrigeert; wat moet Pieter alsjeblieft niet doen?
@Ton. Het kan een kant op die jij wil! Hartelijk dank!
“Het gaat om je innerlijk” misschien wel een van de meest veelzeggende opmerkingen die je kunt maken tegen een puber. Met alle gevolgen van dien. Ik denk namelijk niet dat Pieter alsjeblieft niet mer moet spetteren. Maar dat is mijn invulling. Van mij een hartje!
@Arjan. Fijn dat je er een eigen invulling aan geeft! Hartelijk dank.
Han: mooi intens verhaal.
@Han mooie invulling?
Wat een ultieme marteling. 😉
@Berdien, Nancy B en Hay. Dank voor jullie reactie!
Waarom ik nu ineens aan Pieter van Vollenhoven moet denken? Hij is toch maar mooi met een prinses getrouwd. 😉
@Levja. Haha! Dat weet ik niet. Dank je.
Moeilijk, die puberteit. Mooi neergezet!
@Irma. Dank je wel!
Hoe wee! Gevoel goed neergeroeipend. ?