Alois viel uit de toon. Hij was ouder dan wij en studeerde antroposofie. Een geitenwollensokkentype. Hij was paranormaal begaafd, vond ie zelf.
Wij draaiden een shaggie, maar Alois lurkte aan zijn hasjpijpje en at spacecake.
Het was weer eens zo’n avond: de muziek was slecht, de meiden waren lelijk en dat ene stuk was niet te versieren; dus een slet.
We kwamen niet uit de discussie wie er beter waren: de Stones of de Beatles. Kortom, we hadden een probleem met onszelf. En wat doe je dan? Naar Snackbar Willem.
‘Een balletje gehakt, Willem.’
‘Waarom zeg je niet gehaktballetje?’ vroeg Alois. ‘Kun je later wél gebruiken in een stukje; als je gaat schrijven.’
‘Ja hoor, Alois. Haha, ik en schrijven…’
Han, heel erg leuk! Als je ook hash had gerookt, was de muziek wél goed geweest en de meiden wél mooi!
@Ewald: of misschien ook wel niet.
@Ewald. Ik ben blij dat ik daar nooit aan begonnen ben.
Han: leuk in elkaar gezet. Geef Alois een pluim voor zijn voorspelling.
@Berdien. Dank je, zal ik doen!
Eens met Berdien, Han; die Alois was zo gek nog niet! Studeerde hij nou op Sofie?
@Ton. Wie weet!