Ik kan ze niet weggooien. Een paar gehaktballen, overgebleven van het weekend. Ik had niet veel trek.
Ik haal de pan weer uit de koelkast en ruik aan de gehaktballen die dik onder het vet begraven liggen.
‘Wat onder het vet zit kan niet bederven.’
De brief, hij zit in mijn hoofd. Mijn vader bedankt als dwangarbeider in Duitsland voor het pakket dat hij van zijn verloofde had ontvangen: ‘Moorddadig, bedankt voor de gehaktballen. Wat goed verpakt door je vader. Er is geen druppel vet uit de jampotten gelekt!
Het is zondag, dus kregen we bij de bunkersoep een augurk en drijfnatte aardappelen met mosterd. De koolraap was niet eens gaar. Straks eet ik stiekem de laatste gehaktbal op. Heerlijk.’


Bijzondere herinnering, Han.
@Nel. Dank je.
Dan eet je niet zomaar ballen meer. Mooi.
Ewald, dank je.
@Han, wat een prachtige wending van de koelkastgehaktbal naar de vader. Een dingetje: De koolraap komt voor mij wat uit de lucht vallen aangezien ervoor gezegd werd: We kregen …
Hartje. Ook voor de titel.
Eens met Lomo. Ga dan voor een broodje fietsband. Desalniettemin een warm stukje oorlog. Dat mag ook wel erns gezegd.
@lomo. @Mien. In bunkersoep zat niet veel behalve koolraap. Iedere dag weer. Iedere dag honger. Vandaar dat mijn vader wel een oude gehaktbal lustte.
Na de oorlog weigerde hij ooit nog koolraap te eten. ‘Broodje fietsband’ is komisch bedoeld? Weinig respectvol.
In de oorlog werd anders ook vet gelachen Han.
@Mien. In de context van de brief die mijn vader op zondag schrijft, na wéér honger te hebben gehad, als dwangarbeider in Bremen dat keer op keer werd gebombardeerd, vind ik dit niet komisch. Om het maar eufemistisch te zeggen.
Ach Han. Het lucht in ieder geval wat op. Toch? Of wilde je dat niet kwijt?
@Mien. Wat lucht op? Ik volg je even niet.
Mijn god, Han! Zie: https://nl.m.wikipedia.org/wiki/Eufemisme
@Mien. Je beantwoordt mijn vraag niet: wat lucht op?
Mooi stukje, begrijpelijk dat de ik geen gehaktballen kan weggooien.
Indrukwekkend, Han…
@Irma. Dank je hartelijk!
@Hekate. Hartelijk dank!