Meermalen heb ik het geprobeerd. De ingrediënten kan ik inmiddels dromen. Maar het is me nooit gelukt.
Dan maar in de supermarkt gezocht naar alvast klaargemaakte versies. Of beter nog: bij de slager gekocht.
De naamgeving gaf hoop: ze zouden smaken zoals oma ze vroeger al maakte.
Maar het lijkt onmogelijk om de gehaktballen van mijn moeder te evenaren.
Ik was vroeger al hevig geïnteresseerd in het kneden van het vlees, waarin ei, beschuiten en kruiderij verdwenen.
En, al was het bekend dat je er misschien lintworm van kreeg, ik mocht toch stukjes rauw vlees proeven.
Niet plukken van de ballen, maar wel eten van wat aan haar handen was blijven zitten.
Ik schat ze tegenwoordig steeds meer op waarde.
Zat ook al te denken aan het zwartgeblakerde pannetje van mijn moeder. Grappig dat jij dit al beschrijft. En heb weer wat geleerd. Wist echt niet dat kruiderij een woord was. Zelfs opgezocht. Maar het is echt een woord. Mooi!
Lisette, door jouw column heb ik ook direct associaties met mijn jeugd. Stukjes rauw vlees, inderdaad.
@Arjan: de pannen van mijn moeder waren nooit zwartgeblakerd, de mijne bijna allemaal wel. En leuk dat ik je (mooie) vocabulaire heb mogen uitbreiden!
@Ewald: ik dacht ook te weten dat onze geboortejaren niet ver uit elkaar liggen. Ik ben van 1959 en jij?
Leuk Lisette en herkenbaar, ook dat van die lintworm… brrr… En ook ik waardeer de echte ballen steeds meer!
@Irma: grappig hè, dat wat vroeger gewoon was, wordt later bijzonder!
Lisette, mijn moeder was 25 december 1959 uitgerekend, maar destijds was ik al een eigenzinnig mannetje en kwam dus veertien dagen later.
Lisette, er hangt altijd een waas van geheimzinnigheid rondom het recept van de gehaktbal, dat heb je prachtig weer gegeven en de heimwee ernaar, hartje voor de gehaktbal!
Mooi stukje nostalgie, Lisette.
@Marie: dat is inderdaad magisch, dank voor je herkenning
@Nel: dank!
@Ewald: dus nog net van hetzelfde bouwjaar? En tja, eigenzinnigheid is een mogelijke verklaring, maar het kan ook duiden op tevredenheid, of eh… luiheid?? ?
Tja, Lisette. Ik lui? Hoe kom je erbij. Hoewel, als kind verdomde ik het om te leren lopen. Pas na mijn tweede verjaardag was ik bereid een paar stapjes te doen, dus misschien zit er toch wel wat in.
@Lisette, lief detail, te eten van wat aan haar handen was blijven zitten. Chef-koks suggereren een scheutje ketjap. De gehaktballen worden er prompt bruin van.
@Lomo: dank dat je het detail hebt opgemerkt en gewaardeerd!
@Lisette. Oma’s gehaktballen: met hart <3 en ziel!
Mooie herinneringen smaakvol opgeschreven Lisette. (Met sommige gerechten lukt het gewoon niet om de smaak van toen te benaderen,is mijn ervaring althans….)
@Han: ja, dat was het wat erdoor werd gemengd!
@Alice: helemaal waar, maar misschien kunnen we daardoor wel meer de herinnering koesteren.
Treffend beschreven, zit voor iedereen wel een zekere herkenbaarheid in, denk ik. Ik slaag er zelf nooit in die ballen rond te krijgen.
@Hekate: en daar begint de ellende al mee, hoe krijg je die ballen én goed gegaard?
@Lisette. Altijd in een goede braadpan. Ballen goed in je handen ronddraaien tot alle lucht eruit is en er geen barstjes in zitten. Boter rustig laten uit bruisen, ballen aanbraden en warm water toevoegen en laten sudderen voor een halfuurtje op een middelmatig tot laag vuurtje. Deksel iets schuin op de pan op het laatst; dikt de jus wat in. ook kun je fond aan de boter toevoegen.
En… altijd goed doseren met de kruiden!
@Han: En toch, en toch, en toch…..
Lisette: ik las eerst dat je de handen van je moeder steeds meer op waarde ging schatten. Ook mooi, en waar, neem ik aan.
@Berdien: je bent de eerste die de dubbele boodschap gelezen heeft, en je hebt gelijk.