Als school volgen we een protocol wanneer leerlingen van dichtbij geconfronteerd worden met de dood. Vandaag was zo’n dag.
Na tijd voor gesprek, luisteren, stilte en gebed gingen we kaarten schrijven. Ik ga hier niet benoemen wat mijn leerlingen schreven. Wel dat ik trots op hen ben. En hoop heb. Op een hopeloze dag. Ik werd stil, van wat ze schreven. Om vervolgens, half uurtje later, met heel veel woorden de brug te slaan naar het volgende lesuur. Eén jongen begon te lachen, in een verder aangeslagen klas. Eén meisje begreep het en zei: ‘Hij heeft die hele hoop woorden nodig, anders is het te veel’.
En soms zijn alle woorden van de wereld niet genoeg. En honderdtwintig te veel.
« Pijpdrop
Weeffoutjes »
« Pijpdrop Weeffoutjes »
Communicatie, Maatschappij
Dood doorkruist doceren
Waarderen en delen
Waardeer je dit stukje van Arjan Van Essen of juist niet? Geef hieronder een 
en/of deel het met anderen!
- Waardeer je dit stukje? Geef een hartje!
soortgelijke stukjes
5 reacties
Reageren
« Pijpdrop Weeffoutjes »
Welkom, gast!
- Log in of registreer om toegang te krijgen tot alle functies (zie hier voor meer informatie).
Ik hoop je goed te hebben begrepen, Arjan. Sterkte
Heel mooi, Arjan. Chapeau! Hier word ik stil van.
@Arjan. Mooi! Lesgeven is meer dan dat alleen.
@Kees, zoals gewoonlijk begrijpen we elkaar digitaal niet helemaal(-; Best fijn, hebben tenminste een goed excuus om van tijd tot tijd tot in het holst van de nacht ergens in de stad te zitten!
Ton en Han, dankjewel voor jullie reacties!