Zolang ze zich kan herinneren is ze somber geweest, maar nog nooit had ze zich zo hopeloos gevoeld als nu. Elke keer dat ze dacht de bodem te hebben bereikt, was het alsof haar neurotransmitters de uitdaging aangingen en nóg minder hard hun best deden. Ze bleef steeds dieper vallen. Elke ochtend een teleurstelling om wakker te worden.
Ze wil zich zo graag ‘normaal’ voelen, maar kan bijna niet meer herinneren hoe dat voelt. Al die kronkelende steekjes in haar hoofd wil ze een voor een uitzoeken, belichten, rechten en weer vast zetten. Maar achter elke plooi die ze gladstrijkt schuilen er nieuwe. Moe. Uitgeteld. Alleen. Ze blijft vallen, hopend op een oorverdovende stilte wanneer ze eindelijk haar bodem bereikt.
@M.D. poeh, heftig, vanuit je hart geschreven, recht het mijne in. Mooi!
Alweer zo mooi, M.D.! Twee kleine puntjes: achter ‘bereikt’zou ik een komma plaatsen en ik persoonlijk voor ‘hopend’ gekozen.
http://taaladvies.net/taal/adv.....de_hopend/
Prachtige zin met al die kronkelende steekjes.
Bedankt voor de mooie reacties!
@Ewald: hartelijk dank voor de aanwijzingen. Ik heb het aangepast. Toevallig was mijn eerste versie ook met ‘hopend’ ipv ‘hopende.’ Maar ik bleef maar twijfelen.
Prachtig stukje, M.D., helemaal van binnenuit beschreven.
Beeldend en invoelbaar.
Mooi stukje M.D. Eens met Nel. Zou alleen een witregel plaatsen tussen het eerste gedeelte in verleden tijd en tweede gedeelte in tegenwoordige tijd. Een nieuwe alinea beginnen vanaf ‘Ze wil zich zo graag …’.
Akelig stukje, goede weergave van hoe iemand zich moet voelen op weg naar de bodem.
Heel mooi MD, intens.
Heel erg bedankt allen!
@Mien, je hebt gelijk, ik ga het aanpassen, bedankt voor de aanwijzing!