’Bekijk het maar,’ riep je, toen je die dag de deur met een klap dichtsmeet.
Sindsdien zie ik je overal; in mijn dromen, op mijn netvlies. Maar als ik je wil aanraken, ben je ongrijpbaar. Als ik tot je spreek, antwoord je niet. Jouw geur is verdwenen.
Met twee man stonden ze voor de deur: of ik even wilde gaan zitten; ze hadden iets te vertellen …
Ik heb geschreeuwd, dat ze aan het verkeerde adres waren. Tevergeefs. De bodem onder mijn voeten verdween en het werd zwart voor mijn ogen …
Ik kijk naar je foto:
Aanraken kan ik je niet meer, maar ik weet dat je me hoort. Nooit wilde ik je kwetsen. Van jou houd ik, alleen van jou.
Goed weergegeven van allebei.
Dank je wel, Levja.
Sterk geschreven, Nel.
Dank, Ewald.
@Nel, ach wat mooi en treurig!
@Nel. Hoeveel mensen zullen zo’n ervaring hebben?
Na overal zou ik een dubbele punt gebruiken: het is een verklaring/opsomming.
@Han,
Dank voor je reactie.
Ja, het moet een dubbele punt zijn. Ik dacht dat die er al stond. Een typo.
Ik voel van beiden de wanhoop, goed weer gegeven Nel.
Dank je wel, Lisette.
Marie, dank voor je reactie.
Ik schreef het verhaal vanuit éën perspectief. Misschien is dat niet meteen duidelijk.
@Nel: ik las het nu ook vanuit één perspectief. Omdat het in bovenstaande comment staat. De eerste keer las ik het vanuit meerdere gezichtspunten, het was me niet helemaal duidelijk.
Misschien dat het zou helpen als de laatste alinea schuingedrukt is, of misschien is het duidelijker met een plaatsbepaling. Is de persoon, waar de HP om rouwt, gestorven? Is er een grafsteen? Een urne? Of is de persoon ergens anders? Waar dan? Op welke onbereikbare oever?
<3 (Voor de goede orde en voor het geval de teller het weer niet doet. 🙂 )
Nele (en Marie), ik heb het stuk geheel herschreven.
Bedankt voor de feedback en voor de tips.
Ik hoop dat het perspectief nu duidelijker is.
En toch had ik het zo gelezen @Nel. Wat ik met allebei bedoelde, was dat in de eerste zin, de persoon tegen wie de hoofdpersoon spreekt (of denkt) kwaad wegloopt. Vervolgens verongelukt deze persoon en in de slotzinnen verontschuldigt de hoofdpersoon zich richting verongelukt persoon.
Nel: ik vond de eerste versie ook erg krachtig. Juist het minder aangescherpte perspectief gaf me een beeld van afstand, vervreemding, rouw, het onherstelbare.
@Nel: oei, oei: ik denk dat je nu te veel hebt veranderd. De chronologie in de eerdere versie maakte het stuk idd veel sterker.
Heftig, Nel. Het knagend schuldgevoel verbonden aan zaken die onomkeerbaar zijn.
Dank je wel, nyceway! Je vat de kern van mijjn verhaal mooi samen.
Levja, Berdien, Nele,
dank voor jullie feedback. Daar heb ik veel aan.
De huidige versie is te expliciet en voelt voor mij niet helemaal goed.
Ik plaats een nieuwe en laatste versie ( de andere zijn te lezen in de geschiedenis)
Succes. Net als met schilderen: beslissen wanneer je op moet houden met verbeteren is het moeilijkste.
Dank je, Berdien. Inderdaad: beslissen dat het klaar is, is heel moeilijk. Inmiddels heb ik de knoop doorgehakt en de eindversie geplaatst.
Moeilijk, schrijven in de tweede persoon, maar dit stukje vind ik zeer geslaagd. In de eerste zin ontbreekt “de” voor “deur”.
Dank je wel, Hekate!
En toch nog in de laatste versie een woord vergeten. Ik pas het aan.
Prachtig stukje Nel. Mooie titel ook. In weinig woorden heel veel gezegd en getoond. Het raakt.
In de laatste zin zou ‘ik houd’ vervangen door ‘ik hou’. Houd klinkt harder dan hou, afstandelijk. Hou is zachter.
Dank je wel, Mien. Ook voor je tip, maar omdat dit mijn laatste versie is “hou” ik het maar zoals het er staat. 🙂
Prima. Gewoon vasthouden aan schrijftaal. Dat mag. ?