Wat een prachtige dag. Ik besluit eerst te gaan hardlopen en daarna te stemmen.
Het batterijtje van mijn hardloophorloge is leeg. In het zonnetje loop ik naar de juwelier waar ik altijd kom voor een batterijtje of een horlogebandje; een grote klant ben ik niet.
‘Heeft u een uurtje de tijd? Moet u soms nog boodschappen doen? Het is een heel gepriegel, een batterijtje vervangen.’
‘Nou nee,’ zeg ik. ‘Ik heb nogal haast.’
Binnen vijf minuten zit het batterijtje erin.
‘Volgende keer doe ik dit niet meer meteen, hoor,’ bitst de verkoopster.
Volgende keer? Je bent een klant kwijt. Je zult het wel merken, denk ik naïef.
Ik ga stemmen.
’s Avonds de verkiezingsuitslagen; ik denk even aan de juwelier…
Batterijtjes gaan zo lang mee … Volgende keer stap je, zonder erbij na te denken, weer bij dezelfde juwelier naar binnen.
@Ewald. Nou… ik ren nog heel hard en dat kost veel stroom!
Vaak worden ze nerveus als klanten op de handen kijken bij het gepriegel. Stemt dit je tevreden?
@Levja. Nee, ze hebben een aparte werkruimte.
Han: ook de eenling heeft invloed op het grote raderwerk der maatschappij. Is dat wat je bedoelt?
@Berdien. Nee, juist het tegenovergestelde in dit geval.
Han, zo kan het gaan en die batterijtjes, dat is niet zo moeilijk hoor!
Hartje, alleen… hij telt niet bij.
@Marie. Voor een juwelier niet, lijkt mij. Dank voor je hartje! De bedoeling is goed!