Het vriest. Ze verstopt zich dieper in haar jas en richt haar gezicht naar de zon. De warmte op haar wangen doet haar rillen.
Will you still need me, will you still feed me, when I’m sixtyfour?
Die deun klinkt de hele ochtend al in haar hoofd. Vijftig jaar geleden hoorde ze dit voor het eerst. Vierenzestig klonk zo vreselijk oud. Zelfs haar ouders waren nog maar veertigers, toen.
Will you still need me, will … Ze slaakt een diepe zucht. Hij heeft haar niet meer nodig. Hij heeft niets meer nodig, al een paar jaar niet meer.
Ongemerkt had ze haar hoofd laten hangen. Ze richt hem weer naar de zon. Die zal er altijd zijn om haar te verwarmen.
De song: https://youtu.be/vAzaOZfgf0M
@Marlies. Leuk! Ik zou zeggen: ‘Here comes the sun’
Dank je, Han.
64 en we gaan nog zeker door! Hartje!
Dat ben ik zeker van plan, Marie! 🙂 Dank je.
Mooi en melodieus.
Mooi, verdriet/teleurstelling en hoop door zonlicht uitgelicht. En wat een heerlijke gedachte dat die zon altijd weer zal gaan schijnen!
@Levja, dank je wel.
@Alice, dank voor je reactie. Inderdaad een heerlijke, troostvolle gedachte.
Heel mooi, Marlies.
De pijn om het verlies wordt niet verzwegen, zodat de zon de kans krijgt de pijn te verlichten met haar warmte.
,
Dank je wel, Nel, zo is het precies.