Schrijf mee!
« »

Fictie, Liefde, Mensen

When I’m 64

22 januari 2017 | 120w | Marlies Vaz Nunes | 13 |

Het vriest. Ze verstopt zich dieper in haar jas en richt haar gezicht naar de zon. De warmte op haar wangen doet haar rillen.

Will you still need me, will you still feed me, when I’m sixtyfour?

Die deun klinkt de hele ochtend al in haar hoofd. Vijftig jaar geleden hoorde ze dit voor het eerst. Vierenzestig klonk zo vreselijk oud. Zelfs haar ouders waren nog maar veertigers, toen.

Will you still need me, will … Ze slaakt een diepe zucht. Hij heeft haar niet meer nodig. Hij heeft niets meer nodig, al een paar jaar niet meer.

Ongemerkt had ze haar hoofd laten hangen. Ze richt hem weer naar de zon. Die zal er altijd zijn om haar te verwarmen.

Waarderen en delen

Waardeer je dit stukje van Marlies Vaz Nunes of juist niet? Geef hieronder een en/of deel het met anderen!

soortgelijke stukjes

10 reacties

Reageren

120
Wees geen muurbloem, laat je mening achter!
Houd het netjes. Je hebt 120 woorden. Huisregels.

Heb je dit stukje ook al gewaardeerd?

Geen zin om de volgende som op te lossen? Log dan in! * De CAPTCHA-code is verlopen, probeer opnieuw.


« »