‘Is het nog ver? Laten we teruggaan. Wat een inheems gebied.’
‘Eerder uitheems. Nog een paar honderd meter tot de top.’
‘Inheems, uitheems… Kan mij het schelen. Ik ben ontheemd hier. Een paar honderd meter…? En dat steil omhoog! Mijn voeten branden in mijn schoenen, ik moet plassen en verlang naar een peuk.’
‘Je had ook stevige schoenen aan moeten doen.’
‘Die heb ik niet.’
‘Ik beloof je dat je het uitzicht prachtig vindt.’
‘Het zal wel…’
‘Nou, kijk eens. Is het niet prachtig, daarbeneden?’
‘Wacht even, eerst bijkomen. Maar… dat is toch het dal waar we zijn begonnen met die klim?’
‘Jazeker! Is het niet prachtig?’
‘Als het daar zo mooi is, waarom zijn we er dan niet gebleven?’
Prachtige waarheid als een koe, Han.
@Marie. Dank je hartelijk!
Ze hoort er niet thuis! Mooi stukje
@Berdien. Dank je wel!
Wat een gezellig stel! Ik ben benieuwd hoe lang die nog bij elkaar blijven. 🙂 Leuk vervolg, Han.
@Marlies. Helaas zijn er zat van die stellen! Hartelijk dank!