Schrijf mee!
« »

Maatschappij, Mensen

11 mei 1940

19 januari 2017 | 120w | o_verschreef  | 7 |

11 mei 1940. Het ezeltje trek de kar en de vier vluchtelingen weer richting eigen haard. Het kippenvelgevoel ontheemd te zijn maakt gaandeweg plaats voor berusting.

Van ver zien ze het strooien dak van de veilige thuishaven. Het lemen boerderijtje ligt er bij zoals het verlaten werd. De belangrijkste bezittingen, koe, geit, twee varkens, veilig ondergebracht bij buren en familie, vervolledigen het plaatje en waarborgen een zeker toekomstbeeld.

Ondertussen trekt een eindeloze grauwgrijze kolonne gedisciplineerd westwaarts. Onstuitbaar.

Bij het vallen van de duisternis ligt ieder in eigen zorgen verzonken in bed.
Regelmatig wordt de vertrouwde nachtelijke stilte doorbroken door het geknetter van geschut.

Broertje: “Make, ga eens zeggen dat ze stil moeten zijn!”

Kon oorlog maar altijd zo eenvoudig eindigen!

Waarderen en delen

Waardeer je dit stukje van o_verschreef of juist niet? Geef hieronder een en/of deel het met anderen!

soortgelijke stukjes

7 reacties

Reageren

120
Wees geen muurbloem, laat je mening achter!
Houd het netjes. Je hebt 120 woorden. Huisregels.

Heb je dit stukje ook al gewaardeerd?

Geen zin om de volgende som op te lossen? Log dan in! * De CAPTCHA-code is verlopen, probeer opnieuw.


« »