Ik voel me ontheemd. Wat doe ik hier? En hoe lang moet ik nog blijven?
Eerlijk gezegd weet ik niet meer waar ik vandaan kom. Een lichte plaats, een plaats waar vreugde heerste, die liefde was. Is. Het moet er nog zijn, ergens – ik ben het die daar vertrokken is. Weggerukt.
Wat moet ik in deze wereld van gevangenissen van zwaar vlees? Ik sleep me erdoorheen, elke dag hopend te kunnen ontsnappen. Mijn cel denkt daar anders over en stelt alles in het werk om me vast te houden. Hij is intelligent, handelt onafhankelijk, en trekt zich maar weinig van mijn verlangens aan.
Ik heb hoop, echter. Alle vlees moet vergaan. Dan zal ik weer vrij zijn.
Maar intussen: Waarom?
Mooi!
Dilemma’s van een parasiet. ?
Gevangen in de kerker van het lichaam.
Mooi, filosofisch stukje, ongerijmd.
Een opmerkelijke invalshoek. Knap.
Ik sluit me aan bij Levja. Een bijzondere 120w.
Beklemmend stukje, ik krijg er rillingen van.
Dank, allen.
Ik begrijp het misschien niet goed, denk ik… Gevangen in een te groot lichaam? De onmacht om er aan te ontsnappen, om gewicht te verliezen? Het verdriet dat je daar van hebt? Dan vind ik het een erg mooi en schrijnend verhaal. Of zit ik er naast?
@simone Dat was niet wat ik in gedachten had toen ik het schreef, maar jouw interpretatie is helemaal geldig. De lezer maakt het verhaal, de schrijver levert alleen de onderdelen.