‘Wat wil je nu eigenlijk zeggen?’
‘Jaap, je bent ladderzat. Wil je niet even liggen?’ Haar hart bonkte zowat uit haar borst, ze wist dat ze een risico nam.
Hij streek langs haar wang, lachte zijn tanden bloot. O verdomme, waar was die oetlul van een zoon wanneer ze hem nodig had?
‘Ik hou al van je sinds de middelbare, Fanny.’
‘O, Jaap.’
Hij helde naar voren, duwde zijn tong in haar mond. Ze ging er in mee, tastte achter zich.
Ze haalde een paar keer flink uit. Ze voelde de voldoening door haar aderen stromen. Wat een gribus!
Nu zou ze er echt mee kappen, de stutten trekken. Wat zou haar zoon trots zijn. Hun laatste engel was gemaakt.
Beste LauraJan Dijkstra, welkom op 120w! We vinden het leuk dat je meeschrijft op onze site! Als je vragen of opmerkingen hebt horen we het graag. En vergeet niet dat je altijd in gesprek kunt gaan met je collegaschrijvers via de reactiepanelen.
Groeten en veel 120 woorden lees- en schrijfplezier gewenst!
De 120w-redactie