Ik werd wakker toen de trein mijn straat inreed. Hij stopte voor mijn huis. Vanuit mijn slaapkamer zag ik dat mannen uit de trein kwamen, mijn huis binnenliepen, en alles meenamen.
‘Hé,’ riep ik, ‘dat kan toch niet?’
Maar niemand gaf enige aandacht aan me. De mannen namen alles mee. Geluk, verdriet, sores. Ik zag mezelf de trein ingedragen worden als grommetje, als student, als minnaar, als vader, als …
Toen brak ik. Ik kromp ineen en huilde. De mannen gingen gewoon door. Misschien keken ze naar me, maar er was geen teken van medeleven, van aanstoot, van wat dan ook.
Om half vier reed de trein weg. Ik bleef achter in mijn huis, slenterde door mijn kamers. Alles was weg.
« Gedachtemoord
De laatste klus »
« Gedachtemoord De laatste klus »
Fictie
De treinroof
Waarderen en delen
Waardeer je dit stukje van Gijs Smit of juist niet? Geef hieronder een 
en/of deel het met anderen!
- Waardeer je dit stukje? Geef een hartje!
soortgelijke stukjes
1 reactie
Reageren
« Gedachtemoord De laatste klus »
Welkom, gast!
- Log in of registreer om toegang te krijgen tot alle functies (zie hier voor meer informatie).
Gijs, je bent in vorm vandaag!