Schrijf mee!
« »

Fictie

De treinroof

14 januari 2017 | 120w | Gijs Smit | 2 |

Ik werd wakker toen de trein mijn straat inreed. Hij stopte voor mijn huis. Vanuit mijn slaapkamer zag ik dat mannen uit de trein kwamen, mijn huis binnenliepen, en alles meenamen.
‘Hé,’ riep ik, ‘dat kan toch niet?’
Maar niemand gaf enige aandacht aan me. De mannen namen alles mee. Geluk, verdriet, sores. Ik zag mezelf de trein ingedragen worden als grommetje, als student, als minnaar, als vader, als …
Toen brak ik. Ik kromp ineen en huilde. De mannen gingen gewoon door. Misschien keken ze naar me, maar er was geen teken van medeleven, van aanstoot, van wat dan ook.
Om half vier reed de trein weg. Ik bleef achter in mijn huis, slenterde door mijn kamers. Alles was weg.

Waarderen en delen

Waardeer je dit stukje van Gijs Smit of juist niet? Geef hieronder een en/of deel het met anderen!

soortgelijke stukjes

1 reactie

Reageren

120
Wees geen muurbloem, laat je mening achter!
Houd het netjes. Je hebt 120 woorden. Huisregels.

Heb je dit stukje ook al gewaardeerd?

Geen zin om de volgende som op te lossen? Log dan in! * De CAPTCHA-code is verlopen, probeer opnieuw.


« »