Zoeken is van alle tijden. Zo is er de odyssee, de queeste, en de totem. Zoektochten als levensvervulling. Om iets te vinden dat je verloren bent. Het levert prachtige verhalen op.
In de jaren zeventig begon de zoektocht naar het Zelf. Geen reis naar verre oorden, maar eentje waarin je in jezelf duikt. En je eigen schatten kunt vinden. Soms door eerst het bestaande bouwwerk van je leven af te breken. Niks voor mij.
“Je bent een zoekerd”, zei een vriendin ooit tegen me. En dat klopt. Ik zoek naar het doel, het nut, de zin van het leven. Soms verdwaal ik daarin, of wordt mijn rugzak te zwaar.
En soms geniet ik gewoon van de bloemen langs mijn pad.
Dit stukje van de week is voor mij de inspiratieborrel van de week. <3 (En nu ben ik hier weg.)
@Lisette: dat je nog veel prachtige bloemen mag tegenkomen op je weg.
@Nele, ook al ben je weg: dank je wel, jouw reactie is dan weer mijn opsteker van de week!
Prachtig, Lisette. Uit je stukjes leer ik je kennen als een mooi mens.
Bloemengroet, Nel.
?
Ja, prachtig! Beschouwend herkenbaar!
En ja, soms (vaak) wordt die rugzak te zwaar.
Ach…!
@Nel, dank je wel, wat fijn om te horen.
@ o_verschreef, dankjewel!
precies zoals het leven is toch?