Nachten leken helder, tot de ochtend aanbrak. Nevels omsluierden dan escapades. ’s Nachts een man overdag een man, leugen in twee richtingen.
Geloof me, nachten zijn donker! Geheid in de hoek waar de klappen vallen. En je het onheil, dat je in die hoek zette, zelf uitlokte.
Zolang de zon schijnt, verlang je naar onzichtbaarheid in duisternis, naar de veiligheid van je eigen veilige bunker. Maar eens nacht neemt de geest het over, raakt hij de zwakke punten in je verdediging, kan je niet meer ontkennen. En beken je schuld.
Je advocaat geeft niet thuis, hij zoekt jou nog in de goot. Slechte communicatie.
Je veroordeelt jezelf tot tranen, eenzaamheid, zelfmedelijden.
“Zelfmedelijden is jezelf troosten!”
Laat dat een troost zijn.
Beste o_verschreef, welkom op 120w! We vinden het leuk dat je meeschrijft op onze site! Als je vragen of opmerkingen hebt horen we het graag. En vergeet niet dat je altijd in gesprek kunt gaan met je collegaschrijvers via de reactiepanelen.
Groeten en veel 120 woorden lees- en schrijfplezier gewenst!
De 120w-redactie