Ineens zie ik iets hoog tussen de bomen bewegen. Plotseling valt het licht op de vleugels en de kop, ik herken een buizerd, aan zijn kegelvormig lichaam. Hij zweeft sierlijk tussen de bomen door. Dan zie ik hem niet meer, het lijkt dat hij loodrecht voor mij uit vliegt. Nog éénmaal valt het licht op zijn vleugels, dan verdwijnt hij schuin naar links tussen de bomen.
Ik hoor het krassende geluid van de Vlaamse gaai. Ik zie hem niet, waakt hij voor de buizerd? Of waarschuwt hij de andere dieren voor mijn hond en mij?
Dan is het opeens stil en begint de herfstwind te waaien door de kruinen van het bos.
Frisheid omgeeft mij, waait losjes door mijn haren.

Sfeervol geschreven. Hoewel ik dit niet snap: “Dan zie ik hem niet meer, het lijkt dat hij loodrecht voor mij uit vliegt.”
@Marie. Ik sluit me bij Levja aan.
Dank je Levja en Han voor het volgen van mijn tekst!
Het was zo mooi en verwonderlijk, ben wel blij dat die sfeer er nog in terug te vinden is door jullie.
Ja, dat was het gekke.
De buizerd vloog voor mij en ineens zag ik hem niet meer, maar achteraf was hij was er nog wel. Echter ik kon hem niet onderscheiden. Totdat hij iets naar links vloog en ik op zijn vleugel kon kijken. Daardoor zag ik hem weer. Ik heb dit nog nooit zo gezien. Ik had in een boek over leren schrijven gelezen, dat je op bijzondere dingen moest letten! En daar iets over kan schrijven. Dat blijkt dus niet zo makkelijk!
Mooi stukje, Marie. De sfeer is voelbaar.
Dank je Nel, dat de sfeer is overgekomen!
Dank voor uitleg van het “hartje”.
mooi natuurstukje Marie.
Dank je José voor je compliment! Ik geniet ook heel erg van de natuur.