In een recordtempo fietst ze naar mevrouw Mulder, tegenwoordig klant. Ze komt er al jaren. Snel haar verzorgen en dan weer verder. Een broodje voor haar smeren is er niet meer bij; staat niet in haar taakomschrijving.
Ze fietst hard door. Het frustreert haar dat ze de klanten, die net mensen zijn, niet kan bieden wat haar hart haar ooit heeft ingegeven om dit werk te gaan doen.
‘Het gaat goed met Nederland,’ hoort ze minister Dijsselbloem ’s avonds zeggen als ze nog moet eten. Willem-Alexander en Máxima gaan wel zeventigduizend euro besparen op hun vliegkosten. Hun belastingvrije inkomen stijgt overigens fors.
Gauw naar bed, morgen vroeg op. Eerst naar de fietsenmaker; kan nog net van haar vorstelijke fietsvergoeding af.
Ja zo triest is het met de zorg voor de medemens gesteld. Heb diep respect voor degenen die het nog als roeping oppakken vanuit de oorspronkelijke gedachte om zorg én aandacht te leveren.
@Marjon. Hartelijk dank! Diep respect, inderdaad.
Ja, zorg en aandacht, daar worden we allemaal gelukkiger van toch? Tekst uit mijn hart gegrepen.
@Marie. Dank je hartelijk. Er wordt wel over gesproken, maar te weinig gedaan.
Han, sterk stukje, waarin je de schrijnende situatie in de zorg laat zien. Het heeft veel meer impact als je dat vanuit éën hp doet dan een algemeen stukje.
Een groot hart!
‘Tegenwoordig klant’
Dat komt aan Han. Rare tijden zijn het toch.
@Nel. Hartelijk dank, helemaal mee eens. @Alice. Zeg dat wel. Leve de marktwerking en privatisering!
Heel sterk. Vooral door de mond van de hp te verwoorden.
@Levja. Dank je hartelijk!
Ja Han, de ironie drupt er van af.
Triest, maar goed beschreven.
@Inge. Dank je!