Als ik voor hun woning rolschaatste, kwam er uit ergernis een hand door een kier van de vitrage. Een gezwollen knokkel tikte zachter tegen het raam dan bedoeld. De knokkel van een van de twee oud-onderwijzeressen die zich met niemand bemoeiden.
Gezichten verborgen in sjaals. Donkere kousen, bruine schoenen, het hele jaar door.
Door die kier zag je ze onder een grote verlichte loep een boek lezen: een visuele donkerbruine stilte.
De verhuiswagen stond voor de deur. ‘Jij, kom eens mee,’ zei ze.
De reumatische knokkel kreeg een gezicht toen ze mij een doos met boeken in mijn handen duwde. Maar wie van de twee het was…?
‘Allemaal lezen, denk erom,’ zei ze als een schooljuffrouw, en ze verdween weer.
Mooi. En wie weet wat er zich allemaal afspeelde in die hoofden.
@Levja. Hartelijk dank. Ja, dat weet je zelden of nooit.
@Han, ben toch benieuwd welke boeken er in die doos zaten.
@Desiree. Ik denk Max Havelaar, Camera Obscura, De donkere kamer van Damokles… Zeker niet Turks Fruit!
@Han, nee, dat geloof ik. Is de enige in het rijtje dat ik heb gelezen. (schaam, schaam)
@Desiree. Ik heb ze alle gelezen voor mijn boekenlijst destijds.
een schim treedt naar buiten, Han, ze voelde al aan dat jij iets met schrijven en lezen hebt!
José. En dat terwijl ze met niemand wat te maken wilde hebben.