Daar staat hij, op de platte rots hoog boven het dorp. Zijn thuis. Nee, óóit zijn thuis. Zijn eigen mensen hebben hem een jaar geleden uitgestoten, verbannen. Nu zitten vijanden achter hem aan. Ze kunnen ieder moment verschijnen. De dorpelingen, ooit zijn mensen, zouden hem een veilig onderkomen kunnen verschaffen. Zouden. Maar nu …
Hoort hij wat? Hij kijkt snel om. Nog niets te zien. Een grijnslach verschijnt op zijn gezicht. ZÃjn mensen? Ha! Zij zijn erger dan zijn vijanden. Hij zal ze straffen, al zal hij er geen plezier aan beleven. Wel voorpret.
Naderende snelle voetstappen en geschreeuw. Zijn vijanden hebben hem gezien en komen eraan. Hij springt voorover alsof hij het water in duikt. Luid lachend komt hij thuis.
Ingrijpend.
Ja, geen vrolijk verhaal.:-(
een zeer wrange thuiskomst, slechts de dood kan hem bevrijden.
Ik dacht eerst dat dit een vervolg op de blauwtjes was.
Niets is minder waar. Een indringend en goed verteld verhaal, Marlies.
Nee, geen Blauwtjes dit keer. 🙂
Dank je wel voor je reactie, Nel!
Er zijn veel opgejaagde ontheemde mensen in de wereld van vandaag die geen uitweg meer zien. Mooi geschreven.
Heftig
@Nyceway en @Ingrid, hartelijk dank voor jullie reacties!