Schrijf mee!
« »

Fictie, Mensen

Thuiskomst

3 augustus 2016 | 120w | Marlies Vaz Nunes | 8 |

Daar staat hij, op de platte rots hoog boven het dorp. Zijn thuis. Nee, óóit zijn thuis. Zijn eigen mensen hebben hem een jaar geleden uitgestoten, verbannen. Nu zitten vijanden achter hem aan. Ze kunnen ieder moment verschijnen. De dorpelingen, ooit zijn mensen, zouden hem een veilig onderkomen kunnen verschaffen. Zouden. Maar nu …

Hoort hij wat? Hij kijkt snel om. Nog niets te zien. Een grijnslach verschijnt op zijn gezicht. Zíjn mensen? Ha! Zij zijn erger dan zijn vijanden. Hij zal ze straffen, al zal hij er geen plezier aan beleven. Wel voorpret.

Naderende snelle voetstappen en geschreeuw. Zijn vijanden hebben hem gezien en komen eraan. Hij springt voorover alsof hij het water in duikt. Luid lachend komt hij thuis.

Waarderen en delen

Waardeer je dit stukje van Marlies Vaz Nunes of juist niet? Geef hieronder een en/of deel het met anderen!

soortgelijke stukjes

8 reacties

Reageren

120
Wees geen muurbloem, laat je mening achter!
Houd het netjes. Je hebt 120 woorden. Huisregels.

Heb je dit stukje ook al gewaardeerd?

Geen zin om de volgende som op te lossen? Log dan in! * De CAPTCHA-code is verlopen, probeer opnieuw.


« »