‘Ik heb altijd gedacht dat het aan mij lag.’
‘Ach nee, denk dat nou niet! Alles leer je op school, maar het kiezen van een partner… Wist ik veel.’
‘Wat, mam?’
‘Een relatie moet passen en niet knellen zoals te krappe skinny jeans. Je partner moet je rots in de branding zijn en niet het hinderlijke kiezelsteentje in je schoen. Zoals nu… Au! Wacht even, dan haal ik het eruit. Waar willen jullie dat rotstuintje eigenlijk aanleggen? Ik zou je niet moeten beïnvloeden, jullie beginnen net. Prachtig huis, meid. Die kiezels zou ik weghalen. Wanneer komt je vader?’
‘Over een kwartiertje.’
‘Dan ga ik maar, dat lijkt me beter.’
‘Dat hoeft niet, mam.’
‘Jawel, vader samen met zijn kleine meisje.’
« Grr…rotschildering
De streken van Monet »
« Grr…rotschildering De streken van Monet »
Column, Communicatie, Familie, Fictie, Liefde
Kiezelsteentje
Waarderen en delen
Waardeer je dit stukje van Han Maas of juist niet? Geef hieronder een 
en/of deel het met anderen!
- Waardeer je dit stukje? Geef een hartje!
soortgelijke stukjes
7 reacties
Reageren
« Grr…rotschildering De streken van Monet »
Welkom, gast!
- Log in of registreer om toegang te krijgen tot alle functies (zie hier voor meer informatie).
Het wereldbeeld in het klein.
sterke dialoog @Han, moeder en vader die niet door dezelfde deur kunnen.
Mooi en pijnlijk verhaal, Han
Goede, passende titel ook.
<3
Een man als een kiezelsteentje in plaats van een rots… Vind ik goed gevonden. En grappig ook.
@José, Nel en Nele: hartelijk dank!
Eens met Nele 😀 <3 en gedeeld
@Ingrid. Hartelijk dank! Leuk.