Samen zagen we de zon langzaam in zee zakken. Onze voeten werden omspoeld door het aangenaam warme water. We hadden er uren gezeten. De voorzichtige kussen, waren overgegaan in strelende handen onder kledingstukken door.
Het verlaten strand was alleen bereikbaar via een overwoekerd geitenpaadje.
Hij had me verteld dat zijn naam rots betekende.
‘Mijn rots in de branding,’ zei ik lachend toen ik op hem kroop.
Ik kende hem nog geen week, maar het leek of we al jaren met elkaar vertrouwd waren.
We deinden met het klotsen van de zee mee.
‘Zou je me verlaten als ik nu zwanger zou raken,’ zuchtte ik in zijn oor.
Zijn lichaam sidderde kort en nog voor zonsopgang kraaide hij als een haan.


Een mooi verhaal, Hadeke.
Vooral ook vanwege de subtiele symboliek (tot Het eind volgehouden) rondom het themawoord.
<3
Dank @Nel, ik probeer altijd iets onder de oppervlakte te duiken. 🙂
Nu ga ik bijna denken dat we aan hetzelfde strand hebben gezeten, ha ha.
Maar … ik kan me jou niet voor de geest halen 😉
@Levja Als je geniet lijkt de wereld om je heen niet meer te bestaan. 😉
@Hadeke: ja, van de wereld en toch zo werelds. Of toch eerder hemels?
@Hadeke vooral die haan die kraait, met de subtiele verwijzing naar wat Jezus tegen Petrus zei, eer de haan kraait zult gij mij driemaal loochenen. Of zie ik nu iets wat je er niet probeerde in te leggen?
@José inderdaad 😉 En dat niet alleen, de naam Petrus betekent …
Mooi om het stukje nog een keertje te lezen vanuit dit standpunt. Bij de eerste keer zat ik te veel in mijn eigen wereldje.
@Levja ik probeer vaak een tweede ‘lijn’ te verstoppen. Dan heb je meer verhaal voor dezelfde prijs. 🙂
@Hadeke: vanaf nu lees ik je stukjes anders en diepgaand 😉
Ha, ha, dan ben ik vooral benieuwd naar de diepere lagen van de verhalen waar ik ze er zelf niet ingestopt heb. 🙂
@Hadeke: ga me nu niet uitdagen! Heb mezelf schrijf- en leesrust gegund 😉
Paradise by the dashboardlight. De verleiding was te groot. De uitdaging om altijd een stukje vakantie in je relatie te houden.