Schrijf mee!
« »

Fictie, Liefde, Maatschappij, Mensen

Van slag

2 augustus 2016 | 120w | Hadeke | 7 |

Samen zagen we de zon langzaam in zee zakken. Onze voeten werden omspoeld door het aangenaam warme water. We hadden er uren gezeten. De voorzichtige kussen, waren overgegaan in strelende handen onder kledingstukken door.
Het verlaten strand was alleen bereikbaar via een overwoekerd geitenpaadje.
Hij had me verteld dat zijn naam rots betekende.
‘Mijn rots in de branding,’ zei ik lachend toen ik op hem kroop.
Ik kende hem nog geen week, maar het leek of we al jaren met elkaar vertrouwd waren.
We deinden met het klotsen van de zee mee.
‘Zou je me verlaten als ik nu zwanger zou raken,’ zuchtte ik in zijn oor.
Zijn lichaam sidderde kort en nog voor zonsopgang kraaide hij als een haan.

Waarderen en delen

Waardeer je dit stukje van Hadeke of juist niet? Geef hieronder een en/of deel het met anderen!

soortgelijke stukjes

13 reacties

Reageren

120
Wees geen muurbloem, laat je mening achter!
Houd het netjes. Je hebt 120 woorden. Huisregels.

Heb je dit stukje ook al gewaardeerd?

Geen zin om de volgende som op te lossen? Log dan in! * De CAPTCHA-code is verlopen, probeer opnieuw.


« »