Periodiek gaan ze in conclaaf. Velen moeten uren reizen voor een uurtje werkoverleg.
Er wordt genotuleerd, de actielijst wordt aangevuld en de agenda afgewerkt alsmede ‘wat verder ter tafel komt’. Het lijkt op het zomerseizoen van de tv-zenders: herhaling van herhaling.
Bepaalde ter zake kundige opmerkingen worden naar de agenda voor het volgende werkoverleg doorgeschoven uit vrees voor een lastige discussie. Of naar de actielijst waarop veelal oude zaken staan. Die blijven daar keurig geparkeerd zodat je eerder van een archief kan spreken; niemand heeft hiervoor tijd omdat iedereen het al druk genoeg heeft met reizen en vergaderen.
De rondvraag is het ergste: collega’s die hun mond eerst niet opendeden stellen nu vragen over onderwerpen die zojuist uitvoerig zijn besproken…


Herkenbaar, Han. Jij komt uit de commerciële wereld, ik heb jarenlang bij een onderwijsinstelling gewerkt.
Iedere maandag plenaire vergadering en precies dezelfde taferelen. Vergaderingen: een gruwel!
@Ewald. Ja, en vooral aan de verplichtingen van de manager voldoen die op zijn beurt weer zijn manager tevreden moet stellen. Walgelijk!
Ik ben absoluut fan van WVNTTK. Drie keer raden waar de N voor staat? ?
Op de werkvloer heb ik ellenlange vergaderingen mee gemaakt (zonder reistijd). “To the point!!” dacht ik vaak bij mezelf…
@Ingrid. Daar ontbreekt het meestal aan!
Zeg dat wel.
tja, het vergaderritueel, lees nog eens de Vergaderzaal van A. Alberts, minder dan 1 procent van de woorden van Voskuijl in het Bureau, maar met een enorme zeggingskracht.
@José. Dank je. Ik zal er eens naar kijken.