Het is voorbij, zoveel is zeker. De kamer is leeg, ze heeft alles meegenomen, behalve de zware eikenhouten tafel, die ze ooit samen in Carcassonne kochten. Op de tafel een fotoboek dat hij meteen herkent: de gemeenschappelijke herinneringen, of wat er van over blijft tenminste. Met trillende handen pulkt hij aan de hoekjes van de vergeelde foto. Waarom uitgerekend deze nog in het album geplakt bleef, terwijl ze alle andere in kokende woede er uit heeft gescheurd, is hem een raadsel.
Of niet? Hoe hij ook probeert, de foto lost niet. Blijkbaar is de lijm sterker dan hun relatie. En als dat zo is, bedenkt hij, wat zit ik hier dan mijn tijd te verdoen? Buiten wacht een nieuw leven.
Hmm, mij lukt het bij jou wel. En niet eens als experiment gegeven. 😉
Geen idee, ik heb dat al gemeld, maar het blijft me niet lukken. Bijzonder jammer..
O ja, dankjewel voor jouw waardering!
Het gaat uiteindelijk ook niet om de hartjes, maar vooral om de waardering. Dank daarvoor.
Soms maken voorbijgaande zaken inderdaad plaats voor nieuwe ontwikkelingen.
Mooi stukje, Benny.
Vooral het slot, wanneer de hp een keuze maakt.
De verslagen man richt zichzelf op. Mooi beschreven Benny
mooi stukje, alleen: de foto lost niet, daar zou ik de foto last niet los van maken.