Het grijpt me elke keer weer aan wanneer ik de psychogeriatrische afdeling bezoek waar mijn oma sinds enkele jaren woont. Mannen en vrouwen die tijdens hun leven respectabele mensen waren en nu van elk decorum ontheven vegeteren.
Meneer Smid was mijn wiskundeleraar. Altijd onberispelijk in pak en iedereen had ontzag voor hem. Nu hangt hij gebitloos en kwijlend in zijn rolstoel.
Mevrouw Jansen die in haar chique modezaak menig klant tevreden stelde, sabbelt aan een paarse krokodil. Ze heeft zojuist al kreunend en met rood hoofd haar luier gevuld.
Maar afkomst verloochent zich niet: ‘Zuster het riekt hier,’ roept ze met geaffecteerde stem.
Dat tovert dan toch weer een glimlach op mijn gezicht, terwijl de tranen in mijn keel branden.
« Schaduw
De vissen »
« Schaduw De vissen »
Familie, Liefde, Maatschappij
In de kern
Waarderen en delen
Waardeer je dit stukje van Katie of juist niet? Geef hieronder een 
en/of deel het met anderen!
- Waardeer je dit stukje? Geef een hartje!
soortgelijke stukjes
12 reacties
Reageren
« Schaduw De vissen »
Welkom, gast!
- Log in of registreer om toegang te krijgen tot alle functies (zie hier voor meer informatie).
Je beschrijft bijna mijn gevoel @Katie
Wat schitterend geschreven, Katie! Klasse!
Verlies van decorum, erg voor familie en kennissen, erg voor de patiënt in zijn heldere momenten.
gr. + <3,
Chris
‘Wat een mooi en ontroerend stukje, Katie!
Heel goed verwoord.
Wat fijn dat jullie mijn stukje waarderen. Het komt ook recht uit mijn hart.
Ontroerend mooi geschreven. De brandende tranen in je keel vind ik heel indringend.
Heel herkenbaar, Katie. Mooi en ontroerend geschreven. <3
@Katie, hoe mooi beschreven! Het was mijn moeders nachtmerrie om in zo’n sfeer en huis haar einde te moeten vinden. Gelukkig voor haar heeft het niet gehoeven.
Mooi, Katie, hartje!
Dank voor alle reacties. Ik denk dat iedereen de pijn herkent in deze situatie.
Poeh, heel indringend! Raakt me.