Ik dwaalde door het eindeloze woud, toen ik een lieflijk geluid hoorde. Het bleken zingende vissen te zijn, hun gezang klonk als dat van een jongenskoor. Ik ging zitten en sloot mijn ogen.
Het werd dag, het werd nacht; de vissen zongen.
Het werd zomer, het werd winter; de vissen zongen.
Moeders baarden kinderen, ouden van dagen gingen dood; de vissen zongen.
Rijken kwamen op, rijken gingen ten onder; de vissen zongen.
Sterren werden geboren, sterren doofden uit; de vissen zongen.
De vissen klonken nu als een mannenkoor. Ik deed mijn ogen open, stond op, en applaudisseerde. De vissen stopten met zingen. “Hij vindt het mooi,” hoorde ik ze zeggen, en “we hebben niet voor niets geleefd.” Toen verdwenen ze.
« In de kern
…..en greep naar de riek »
« In de kern …..en greep naar de riek »
Fictie
De vissen
Waarderen en delen
Waardeer je dit stukje van Gijs Smit of juist niet? Geef hieronder een 
en/of deel het met anderen!
- Waardeer je dit stukje? Geef een hartje!
soortgelijke stukjes
6 reacties
Reageren
« In de kern …..en greep naar de riek »
Welkom, gast!
- Log in of registreer om toegang te krijgen tot alle functies (zie hier voor meer informatie).
~prachtig ~
Bijzonder!
Een juweeltje!
<3
Droomland. Prachtig.
Geweldig mooi sprookje! <3
@Levja, @Ewald, @Nel, @Alice, @Marlies: dank jullie wel.
Eerst was er dat surrealistische beeld in mijn hoofd. En nadat ik er iets tijdloos aan toegevoegd had en er een vleugje voorbestemdheid bijgeslopen was, heb ik het maar opgeschreven.