Hij voelt alleen pijn. Brandende pijn in zijn kuiten. Zijn sokken zijn nat door het bloed van kapotte blaren. Bij elke stap voelt hij de kop in de kom van zijn heup schuren. Zijn armen tintelen van het heen en weer zwaaien. Hij moet nodig plassen, maar is bang dat hij het maisveld niet meer uit komt als hij stil gaat staan.
Voor, achter en naast hem lopen hordes mensen. Aan de kant van de weg juichen wildvreemden hem toe alsof hij de koning is. Het gaat allemaal langs hem heen. Met zijn blik op oneindig loopt hij als een zombie mee in het Vierdaagse legioen. Dit is de allerlaatste keer. De honderdste laat hij aan zich voorbijgaan. Nooit meer!
« Een legioen beren op de rails
Triomf »
« Een legioen beren op de rails Triomf »
Communicatie
Nooit meer
Waarderen en delen
Waardeer je dit stukje van Katie of juist niet? Geef hieronder een 
en/of deel het met anderen!
- Waardeer je dit stukje? Geef een hartje!
soortgelijke stukjes
18 reacties
Reageren
« Een legioen beren op de rails Triomf »
Welkom, gast!
- Log in of registreer om toegang te krijgen tot alle functies (zie hier voor meer informatie).
Zo treffend @Katie. Zou graag zien dat jij je aanmeldt voor het schrijfthema. Klasse vind ik dit. Ik blijf het een moeilijk thema vinden, maar dit benadert het helemaal voor mij.
Dank je wel voor het compliment Levja.
Je had je al aangemeld, zie ik nu. (Ben er vandaag niet helemaal met mijn hoofd bij, blijkt weer)
Nee, je had gelijk hoor. Ik was eerst vergeten me aan te melden, heb het net veranderd.
Oh, gelukkig. Komt het toch nog goed met me 😉
En echt, voor mij mag dit stukje winnen. Maar wie ben ik?
@Katie. Leuk, maar ik krijg er wel pijn in mijn voeten van. Hartje!
@ Han, dank je wel.
@ Levja, al jouw mooie woorden voelen al als winnen. Dank je wel!
Katie, in 1995 heb ik meegedaan. De blaren had ik niet, maar de pijn uit jouw stukje herken ik heel goed. Overigens, na één dag viel ik uit met een beenvliesontsteking. Inmiddels genoeg hersteld om jou een hartje te kunnen geven.
@Ewald. Hoeveel dagen heb je erover gedaan?
Ongeveer 10 uur, Han. De volgende dag bijna 40° koorts en een paars, opgezwollen been. Met antibiotica is alles weer goed gekomen.
Dat klinkt niet goed Ewald!
Een herkenbaar stukje dus voor jou.
Alles is weer goed gekomen, Katie. Wel een pijnlijke herinnering. Ik zag mezelf strompelen in jouw beschrijving.
Pff, moet er niet aan denken. Nooit niet 😉 Maar zie het wel zo voor me
@Ewald, Tjonge, wat heftig.
Toen wel, Han, maar na 21 jaar niet meer ☺
Da’s goed beschreven zo. Hartje.
Het afzien heel beeldend en goed beschreven, Katie.
<3
Dank je wel @ Nel Goudriaan en @ buitenboek.