Eerst lag ik in het kanaal, spartelend.
Op de oever stonden mensen. Ze keken naar me. Niemand stak een hand uit, niemand zei iets.
Toen kantelde de wereld, het water stroomde weg uit het kanaal. Ik landde op de walkant. Ik liep naar de oever en keek over de rand. De mensen die eerst onverschillig naar me hadden gekeken, hielden zich nu vast aan een boom die horizontaal uit de grond stak.
Zodra de mensen me zagen, smeekten ze met hun ogen om hulp. Maar ik dacht: net goed!
Beneden me strekte het landschap zich uit; in de verte verzamelde zich het water. Daarachter stond de ondergaande zon. De zon scheen omhoog, gaf het water honderdduizend kleuren en verwarmde me.
De bekende onverschillige of afwachtende houding; iemand anders helpt hem wel.
Mooi, de wereld vanuit een ander perspectief. Het leven gaat gewoon weer door.
Toen kantelde de wereld… in weinig woorden, veelzeggend
Leuk verhaaltje,
Waarin het ‘lekker puh!’ Gevoel naar boven komt, zoals een kind dat zou kunnen zien.
Of anderen die een beetje kind blijven!
Wat een origineel en leuk verhaal met die perspectiefwisseling, Gijs.
Prachtig verwoord!
<3
Mooie benadering. Treffend beschreven.
Broeder Gijs,
Een origineel verhaal.
Dank jullie wel
@Gijs: ik had eerst wat moeite om een boom te zien die horizontaal uit de grond stak, maar als de wereld kantelt, kan het natuurlijk wel kloppen. Leuk.
@Nele, in het Vondelpark (Amsterdam) en ook tegenover de Hortus Botanicus (Amsterdam), groeien bomen die horizontaal boven de grond uitsteken.
Ooit omgewaaid, maar met een paar wortels in de grond vast blijven zitten en (terecht) nooit verwijderd.
Inderdaad, aan die horizontale bomen in het Vondelpark moest ik ook meteen denken. 🙂
Dan moet ik daar eens naar gaan zien. 🙂
@Marlies, @Nele, heerlijke ‘speeltoestellen’ voor kleine kinderen.