Schrijf mee!
« »

Fictie, Mensen

Water

28 maart 2016 | 120w | Gijs Smit | 6 |

Eerst lag ik in het kanaal, spartelend.
Op de oever stonden mensen. Ze keken naar me. Niemand stak een hand uit, niemand zei iets.

Toen kantelde de wereld, het water stroomde weg uit het kanaal. Ik landde op de walkant. Ik liep naar de oever en keek over de rand. De mensen die eerst onverschillig naar me hadden gekeken, hielden zich nu vast aan een boom die horizontaal uit de grond stak.
Zodra de mensen me zagen, smeekten ze met hun ogen om hulp. Maar ik dacht: net goed!

Beneden me strekte het landschap zich uit; in de verte verzamelde zich het water. Daarachter stond de ondergaande zon. De zon scheen omhoog, gaf het water honderdduizend kleuren en verwarmde me.

Waarderen en delen

Waardeer je dit stukje van Gijs Smit of juist niet? Geef hieronder een en/of deel het met anderen!

soortgelijke stukjes

13 reacties

Reageren

120
Wees geen muurbloem, laat je mening achter!
Houd het netjes. Je hebt 120 woorden. Huisregels.

Heb je dit stukje ook al gewaardeerd?

Geen zin om de volgende som op te lossen? Log dan in! * De CAPTCHA-code is verlopen, probeer opnieuw.


« »