Haar vingers verliezen hun grip op het medicijnflesje. Het bruine glas verspreidt zich na contact met de grote vierkante terrastegel in alle richtingen. De enige andere beweging komt van een opvliegende merel. De zon verwarmt de linkerkant van de jonge vrouw op het tuinbed en zet iedere centimeter meedogenloos in het licht. De witte huid vertelt een eigen verhaal. Het rode litteken loopt als een levenslijn van de handpalm omhoog om te verdwijnen in de opgerolde mouw van de blouse. Aan de schaduwkant plakt de natte stof aan haar lichaam.
Een lange gestalte komt langzaam dichterbij, buigt naar voren en drukt zijn lippen tegen de warme kant van haar hals. Ze ligt bewegingsloos.
‘Wakker worden lief, het eten is klaar.’


Onheilspellend, vervolgens zacht en lief. Dan een open einde. Hoe eindigt het?
De lezer blijft in verwarring achter. Knap geschreven, nyceway_1.
Koude rillingen, heel mooi: De witte huid vertelt een eigen verhaal
Niceway, een verhaal waarachter een hele wereld van pijn en verdriet verscholen ligt. Gelukkig ook iemand die jaar liefheeft. Indringend neergezet.
<3
Je stukje maakt emoties los @Niceway. Sterk.
Zuster Nynke,
Een spannend verhaal.
Knap geschreven Nyceway!
Katie, VmetdeVork, Levja, Nel, Dana, Ewald,
Allemaal bedankt voor de fijne feedback.
gr. Nynke