Een schriel jongetje rent het veld in, hij is invaller en debuteert.
Zijn polsen houdt hij ietwat slap, gebogen langs zijn lichaam terwijl zijn hoofd een beetje heen en weer gaat.
Mijn vader kijkt in het programmaboekje Rood-Wit Thuis wie dat jongetje is.
Brutaal wijst hij waar de bal heen moet. Kwikzilverig weet hij de tackles te ontwijken. Iedereen op de tribune zit te genieten. Er wordt gezegd: ‘Dat wordt een grote!’ En het werd een grote, die zich door zijn talent heeft ontwikkeld, ook op maatschappelijk gebied. Onnavolgbaar in meerdere opzichten.
De tackle die hem nu bedreigde heeft hij niet kunnen ontwijken. Geen enkel lancet kon hem nog redden. Een ongelijke wedstrijd is niet te winnen.
Dank je, Johan!
Opmerking: vrij naar ‘Rood-Wit Thuis’ – Han Maas.
Mooi in memoriam Han, een onnavolgbare en soms lastige man maar wel een nationaal en internationaal icoon
José, dank je. Lastig voor soms nog lastiger mensen.
Ik heb hem daadwerkelijk zien debuteren in het goed oude ‘De Meer’. En wat het voor mij nog een extra dimensie geeft: samen met mijn vader.
Han, het nieuws bereikt me via jou…
Nog niet zo lang geleden liet Cruyff weten dat het goed met hem ging en dat hij verwachtte ook deze strijd te zullen winnen.
Ewald, ik ben hier kapot van!
Sterkte, Han.
Dank je Ewald! Ik kijk nu ook naar de foto van mijn vader…
@Han. Weer gaat er een legende heen. Voor Johan zal de bal altijd rond blijven.
@Levja. Ik heb hem écht zien debuteren. Maar het is meer dan dat: dit is min of meer een gedeelte uit het hoofdverhaal van mijn verhalenbundel ‘Rood-Wit Thuis’ dat mijn herinnering aan mijn vader beschrijft.
Sterkte @Han Er komt veel tegelijk nu bij je boven.
@Levja, zeker! Dank je hartelijk.
@Han, ik dacht al: wat is dat Rood-Wit Thuis? Dus jouw verhalenbundel. Sterkte, ik kan me voorstellen dat dit veel herinneringen oproept. En een hartje voor het stukje.
@Marlies. Dank je. Ja, het is genoemd naar het programmaboekje Rood-Wit Thuis van Ajax destijds. Hoe we over de Middenweg liepen, mijn vader dat boekje kocht en verder… is het hoofdverhaal.
Een leven zonder Cruijffie is onvoorstelbaar. Hij blijft dan ook voor altijd in mijn herinnering. Ik zie mezelf nog mijn Quick Zilver voetbalschoenen poetsen. De twee witte zijrandjes met VIM. Ik had uiteraard veel liever Puma’s. Maar die waren onbetaalbaar. Je bent pas dood als je niet meer leeft, las ik ergens. Toegedicht aan JC. RIP Johan. Sterkte Han.
Han, een prachtig eerbetoon, dat recht uit je hart komt.
Sterkte en een hartje.
@Mien, Nel. Dank jullie wel! Mien, ik ben op Quick begonnen, met de blauwe zool. Gekocht bij Tonnie Pronk, ook Ajax toen. Daarna Puma Johan Cruijff. Mijn vader maakt mijn voetbalschoenen schoon omdat dat geluk zou brengen.
Ik heb vaak tegen Ajax gespeeld.
Een onsterfelijk icoon leeft voort, zelfs na een verloren strijd. Mooi geschreven, Han.
@Dana, hartelijk dank!
De grootste? Cliché, maar generaties kan je moeilijk vergelijken. Bij de grootste drie: met Pelé en Maradona. Maar voor mij was hij altijd het bewijs dat voetbal zovéél méér kan zijn dan een dom spelletje: intelligentie, creativiteit, genialiteit, … Kunst!
Dank je, Han!
@buitenboek. Dank je! Eigenlijk was Piet Keizer mijn grote idool: ik was ook linksbuiten. Zijn schaarbeweging, traptechniek… alles imiteerde ik. Hij was zo mogelijk technischer dan Johan Cruijff, die weer completer was, zeker op latere leeftijd.
@ Han. We waren schooljongens. Belgische schooljongens. We waren niet Van Himst of Van Moer maar Cruijff, Neeskens en ja, Keizer (ook ik, linksbuiten).
@buitenboek. Ik heb een keer een voorwedstrijd gespeeld in het oude Ajax stadion. Op die prachtige grasmat de bewegingen van Piet Keizer nadoen…
@ Han: Tjonge, heilige grond! Koesteren, die dingen!
Maar sorry, ik was er bij in 1989 toen Anderlecht het Barcelona van Cruijff met 2 – 0 klopte.
Buitenboek. Leuke herinneringen!
Ja, Pietje Keizer … zucht
Marlies, hij wilde gisteren niet reageren op tv. Wel jammer.
Mooi, Han!
Dank je Irma!
Ach ja, van wat ik me van Piet Keizer kan herinneren was hij nooit graag voor de camera’s, dus ik kan me er wel wat bij voorstellen.
@Marlies. Ja, hij is nogal flegmatiek. Toen Michels vroeg: ‘En, Keizer, wat vind jij ervan?’ antwoordde Piet: ‘Het zal wel weer de schuld van de linksbuiten zijn.’