We waren jong en niet van steen. Daar denk ik nu aan terug. Een optreden van een jonge Frank Boeijen. Daar moesten we naartoe. De vriendenclub werd gemobiliseerd. Met twee jongens en drie meiden kochten we kaartjes. Ik vond er niet zoveel aan. Who the fuck is Frank Boeijen? Boeien.
Mijn kersverse vriendinnetje dacht daar anders over. Ik wist niet dat zij een verborgen liefde koesterde voor Frank. Nog niet bekend maar wel bloedmooi, aldus de kenners een echte hartenbreker, zochten we Frank op na het concert. Wat ik zag wilde ik niet geloven. Een wachtrij voor de deur. Voor handtekeninggroupies. Tattoes bestonden toen nog niet. Een aantal meiden mocht naar binnen. Inclusief mijn vriendin. Daarna nooit niet meer gezien.
Nooit meer gezien? Is je vriendin mevrouw Boeijen geworden? <3
@Mien: ik denk dat het een ‘groupie-verzwelgingskleedkamer’ was. Gelukkig dat de HP er niet binnen ging.
Mien, mooi hoor. Ik houd niet zo van Nederlandstalige muziek, maar Boeijen vind ik steengoed. Hartje!
Tatoeages (voorkeur als we het toch over de Nederlandse taal hebben) of Tattoos.
Als liefde echt zo lang kan duren. Hartje.