Hij heeft geen bewonderaars, geen fans, geen groupies. Maar elk werkstuk bereidt hij tot in het kleinste detail voor. Uren is hij bezig, vol passie. Elke beweging van zijn instrumenten is weldoordacht. Hij loopt over van opwinding. De kick kent geen vergelijk. Zelfs zijn vrouw kan hem niet zo bekoren. Het combineren van jeugd, creativiteit en angst is majestueus.
Van een afstandje bekijkt hij nog een keer zijn laatste creatie. Goed geplaatst, grotesk, duister. Precies goed. Met een gevoel van ontlading wandelt hij het stadspark uit. Intens voldaan, zich niet bewust van de bloedvlekken die hem bijna geheel bedekken. Hij lacht hardop, volmaakt gelukkig.
Twee kilometer verderop vraagt een moeder de politie om een Amber-alert. Meisje vermist, zestien jaar oud.
Wat gruwelijk, Sanne. IJzersterk geschreven. Je bent een week weggeweest en dan kom je zó terug… <3
p.s. is eigenlijk meer dan één hartje waard.
Dank Ewald. Was er zelf even stil van. Denk soms in plaatjes. Note to self: niet ’s avonds laat naar Criminal Minds kijken 😉
Sanne, ik denk ook vaak in plaatjes, maar sommige plaatjes wil ik liever niet zien. Daarom kijk ik bepaalde televisieprogramma’s ook niet.
Begin daar het nut van in te zien, inderdaad!
Sanne, griezelig, luguber… Goed geschreven. Daarom een hartje.
Zuster van Zijl,
Een goed verhaal.
Griezelig goed.
Jullie zijn beelddenkers, wat dat ook mag zijn.
Zo eng! toch hartje.